Ideja kryesore
Vija horizontale e ujit lexohet fillimisht si ndarje: lart e poshtë, trup e imazh, siguri e mundësi.
Pasqyrimi e bën këtë ndarje më të ndërlikuar. Figura përballë është e njohur, por lëviz nën një gravitet tjetër dhe e fton valltarin ta shohë sërish veten.
Pikat mblidhen, ndahen dhe marrin formë të re pa humbur natyrën e tyre. Ato bëhen një metaforë e butë për një identitet që ndryshon formë, por ruan vazhdimësinë.
Soloja kthehet në duet pa shtuar një artist tjetër në skenë. Dyshja digjitale mbart kujtesën, mundësinë dhe ato pjesë të përvojës që nuk preken drejtpërdrejt.
Vepra nuk e fshin kufirin; e bën atë të përshkueshëm. Lidhja nis kur ndryshimi pranohet, jo kur detyrohet të bëhet njësoj.