Ideja kryesore
Valltarët shfaqen fillimisht si dy personalitete të veçanta. Partneriteti nis me individë të qartë, jo me njëtrajtshmëri të menjëhershme.
Ndalimet karakteristike krijojnë një gjuhë pritjeje: njëri propozon ritmin dhe tjetri zgjedh si t’i përgjigjet.
Prerjet grafike kornizojnë çastet e marrëveshjes, ndërsa zhvendosjet e qëllimshme ruajnë tensionin dhe humorin mes çiftit.
Lëvizja e qytetit dhe figurat e shumëfishuara e zgjerojnë duetin në një fushë shoqërore, ku identiteti përsëritet, por nuk kopjohet kurrë në mënyrë të përkryer.
Në fund, ky version i dytë flet për një marrëdhënie që mund të garojë, të dëgjojë e të ndryshojë pa humbur ritmin e përbashkët.