Ideja kryesore
Vepra e vendos valltarin brenda një bote grafike që nuk mbetet kurrë në një stil të vetëm. Çdo kapitull sjell një rregull të ri dhe trupi i mëson publikut si ta lexojë.
Rrathët krijojnë një pikë orientimi që rikthehet. Mund të kornizojnë një pozë, të zmadhojnë një rrotullim ose ta drejtojnë syrin në një pikë të saktë pa e mbuluar artistin.
Ndryshimet e ngjyrës krijojnë pikësim emocional: e kuqja sjell urgjencë, bardhezi hap hapësirën, ndërsa bluja dhe e gjelbra sjellin një ndjesi më të rrjedhshme e lozonjare.
Konturi i shndritshëm e dyfishon valltarin pa e zëvendësuar. Ai zgjeron gjestin dhe e kthen një pozë kalimtare në kujtesë grafike për të gjithë sallën.
Në thelb, pjesa flet për kureshtjen — kënaqësinë e provës se sa marrëdhënie mund të lindin mes një trupi dhe një ekrani.