Ideja kryesore
“Vizion pa kufi” nuk kërkon thjesht efekte pa fund; ai çliron kufijtë e perceptimit të zakonshëm. Një shkronjë mund të bëhet objekt, ndërsa një kub mund të bëhet partner.
Iluzioni funksionon përmes një marrëveshjeje të heshtur me publikun. Të gjithë e dinë se objekti nuk ka peshë reale, por koha e valltarit e bën atë peshë përkohësisht të vërtetë.
Simbolet e përditshme çlirohen nga funksioni i zakonshëm. Tipografia nuk mbetet vetëm informacion dhe gjeometria nuk mbetet vetëm strukturë; të dyja bëhen material skenik.
Kufijtë e trupit real e bëjnë bindëse hapësirën virtuale. Meqë dora duhet të zgjatet, të ndalojë dhe të mbajë me saktësi, ekrani duket më i lirë dhe jo më pak real.
Në fund, pjesa i fton shikuesit ta ruajnë kureshtjen. Vizioni bëhet “pa kufi” sa herë vonojmë përgjigjen e dukshme dhe shohim sërish se çfarë tjetër mund të bëhet një imazh.