Ideja kryesore
“Vallja e ujqve” sjell instinktin e tufës në skenë pa kopjuar pamjen e kafshëve. Vigjilenca, rregulli, bashkëpunimi dhe forca e përbashkët shfaqen përmes koreografisë. Valltarët hapen, afrohen, ndalojnë, ndjekin dhe ecin përpara së bashku. Secili ruan individualitetin e vet, por i përgjigjet ritmit të grupit — ashtu si ujqit e ndiejnë dhe e lexojnë njëri-tjetrin në një terren të panjohur.
Tufa nuk është thjesht simbol agresiviteti apo sundimi. Ajo përfaqëson edhe gjykimin e mirë, besimin dhe mirëkuptimin e heshtur që e ndihmon një grup të përballet me të panjohurën. Forca e një njeriu ka kufij, por një qëllim i përbashkët bashkon energji të ndryshme. Teksa formacionet e vogla rriten në një ansambël të plotë, vallja ndjek kalimin nga kërkimi i vetmuar i rrugës te gjetja e mbështetjes dhe ecja përpara me të tjerët.
Bota vizuale ndërtohet me të zezë të thellë, dritë të bardhë të ftohtë dhe tone blu akulli. Format e mprehta, rrezet vertikale dhe vijat e kryqëzuara sugjerojnë pyje, gryka e kufij në errësirë, por edhe shtigjet e një tufe në lëvizje. Sa herë ndryshojnë pozicionet e valltarëve, imazhi hapet, mbyllet dhe shtrihet rreth tyre. Ekrani nuk mbetet sfond: ai bëhet një mjedis i gjallë ku lëviz trupi.
Valltarët sjellin në skenë trupin dhe qëllimin real; ekrani u jep formë emocioneve dhe energjisë së përbashkët që ndryshe do të mbeteshin të padukshme. Kur valltarët shpërndahen, vizuali ndahet në zona të veçanta. Kur bashkohen, fushat e dritës lidhen përsëri dhe mbushin skenën. Ky dialog mes artistëve live dhe hapësirës virtuale e bën publikun ta ndiejë krijimin e tufës, pa pasur nevojë të shohë figurën e një ujku.
Pjesa nis me përmbajtje dhe qetësi vigjilente, pastaj hapet gradualisht drejt çlirimit. Krahas shpejtësisë dhe forcës së tufës, ajo flet për gjetjen e aleatëve, ndërtimin e besimit dhe zgjedhjen e një drejtimi të përbashkët nën trysni e pasiguri. Një grup i fortë nuk e fshin individualitetin. Ai i jep secilit një vend brenda një qëllimi të përbashkët dhe e ndihmon forcën e tij të rritet.
