Ideja kryesore
Akuareli nuk e fsheh kurrë gjurmën e takimit. Një ton hyn te tjetri dhe bashkimi krijon një ndjesi të tretë që asnjëra ngjyrë nuk mund ta mbajë vetëm.
Valltarët e sjellin këtë ide përmes largësisë dhe përgjigjes. Një lëvizje hap frazën; tjetri e merr, i ndryshon drejtim ose e lë të vazhdojë përtej ekranit.
Valët sugjerojnë ndryshim pa fshirje. Ajo që erdhi më parë mbetet e dukshme poshtë shtresës së re, si përvoja që grumbullohet brenda një jete.
Drita rrethore krijon çaste rikthimi dhe njohjeje. Dueti mund të ndahet, por vijat vizuale vazhdojnë ta kujtojnë lidhjen.
Vepra gjen bukuri te përshkueshmëria: forca nuk kërkon kufij të mbyllur dhe identiteti mund të thellohet përmes një takimi me kuptim.