Ideja kryesore
Me “Shekullin e imagjinatës”, publiku ftohet ta shohë të ardhmen jo si një botë të përfunduar që na pret, por si diçka që e krijojmë përmes provës dhe frymëzimit të ndërsjellë. Vezullimi është kureshtja e parë; drita që merr formë është ideja që bëhet reale; hapësira më e gjerë dhe me ngjyra mbart shpresën për atë që vjen. Teknologjia e bën imagjinatën të dukshme, por ndjenja, veprimi dhe krijimtaria njerëzore e çojnë përpara.
“Shekulli i imagjinatës” eksploron krijimin përmes takimit mes njeriut dhe dritës. Vezullimet në errësirë, grimcat që grumbullohen dhe sferat pezull sugjerojnë ide që ende nuk kanë marrë formë të plotë. Valltarët zgjaten, rrotullohen, hapen dhe ndalen përballë imazhit. Me çdo lëvizje, hapësira bosh fiton shtigje, konture dhe jetë. Magjia nuk qëndron vetëm te ajo që shfaq ekrani, por te ndjesia se po sheh një ide të zgjohet.
Në pjesët më të fuqishme, rrezet rreth valltarëve, sferat rrotulluese dhe figurat digjitale të zmadhuara u bëjnë jehonë trupave live. Trupi real ka kufij të qartë; imazhi mund të zgjatet, të shpërbëhet, të ribashkohet dhe të rritet përtej përmasës njerëzore. Përballë njëri-tjetrit, ata krijojnë tensionin e eksplorimit të së panjohurës. Njeriu nuk e sodit thjesht teknologjinë: i afrohet, përpiqet ta kuptojë dhe i jep drejtim. Prania e tij i jep teknologjisë ngrohtësi njerëzore.
Në pjesët më të buta, fustanet e bardha dhe vijat e qeta të trupit takojnë dritën blu në të bardhë. Aureolat, shkëndijat e shpërndara dhe format pezull e zhvendosin skenën nga shpërthimi i fuqisë te një vetëdije më delikate. Krijimi nuk ka pse të nisë gjithmonë me një kthesë dramatike. Mund të fillojë me një shikim, një gjest të pasigurt ose një mendim të pathënë. Ky ekuilibër mes forcës dhe butësisë e bën të ardhmen e imagjinuar të duket e panjohur, pa humbur emocionin njerëzor.
Konturet digjitale, teksti i ndriçuar dhe shiritat me ngjyra e kthejnë idenë abstrakte në komunikim e lidhje. Kur hyjnë më shumë valltarë, fokusi vizual udhëton nga një trup te tjetri, përgjigjet dhe përhapet në vend që të mbetet te një artist i vetëm. Çdo lëvizje ofron një pikënisje; ritmi i përbashkët i lidh të gjitha. Skena hap mundësinë e krijimit së bashku, nga frymëzimi i një njeriu te bashkëpunimi i gjithë grupit.
