Kernidee
De beeldtaal is bewust eenvoudig. Een waaier, bol of blok is meteen herkenbaar, zodat het publiek van de verandering geniet zonder een complex verhaal te hoeven ontcijferen.
In de solo's is elke vorm nieuw speelgoed: iets dat met een beweging kan worden geopend, verzameld, geduwd of losgelaten.
Zodra drie dansers verschijnen, wordt het spel sociaal. Afzonderlijke posities beantwoorden elkaar en geometrie wordt een gedeelde spelregel.
Heldere kleuren houden de toon open en uitnodigend. Technologie voelt zo minder als techniek en meer als een ruimte om te ontdekken.
Het werk viert verbeelding als het vermogen om bekende vormen te herschikken en steeds te vragen wat ze nog meer kunnen doen.