Kernidee
Oneindige blik draait niet om eindeloos veel effecten, maar om het losmaken van vertrouwde waarneming. Een letter wordt een object; een kubus een tegenspeler.
De illusie berust op een stil akkoord met de zaal. Iedereen weet dat het object niets weegt, maar door de timing van de danser voelt dat gewicht tijdelijk echt.
Alledaagse tekens krijgen een andere functie. Typografie is niet langer alleen informatie en geometrie niet alleen structuur; beide worden speelmateriaal.
Juist de grenzen van het echte lichaam maken de virtuele ruimte overtuigend. Doordat een hand exact moet reiken, stoppen en dragen, voelt het scherm vrijer en geloofwaardiger.
De voorstelling nodigt uit tot nieuwsgierigheid. De blik wordt oneindig zodra we het voor de hand liggende antwoord uitstellen en opnieuw kijken naar wat een beeld kan worden.
