Kernidee
Regen creëert eerst een gewaarwording en pas daarna een plek. In het halfdonker vallen adem, nabijheid en het voorzichtige begin van het ensemble op.
Kristallen komen uit de wanorde tevoorschijn terwijl de dansers opstaan en van positie wisselen. Zo krijgt de zoektocht naar richting een zichtbare structuur.
Bladeren en wolken brengen groei in het werk. De natuur is geen stilstaand landschap, maar verandert mee met de groep.
Het centrale vaartuig verzamelt het ensemble rond één koers en maakt van losse scènes een doelgerichte reis.
De zonsopkomst wist de moeilijke passages niet uit, maar onthult hun betekenis. Aankomen raakt juist omdat de weg samen is afgelegd.
