Kernidee
De bijna zwarte opening geeft het eerste bloemblaadje het gewicht van ontwaken, niet van een decoratieve entree.
De watermouwen verlengen de beweging van de danser; digitaal licht trekt de lijn verder dan het lichaam fysiek kan dragen.
Bloemblaadjes groeien van losse sporen naar ringen en velden. Groei verschijnt als opstapeling, niet als instant spektakel.
De danser wordt afwisselend omringd en weer zichtbaar. Zo ontstaat ritme tussen kwetsbaarheid en zelfvertrouwen, terughoudendheid en volheid.
De eindbloei toont zachtheid als kracht. Sierlijkheid is hier geen passiviteit, maar het veerkrachtige vermogen om na elke ervaring opnieuw open te gaan.
