ایده محوری
گروه ابتدا نظم را بنا میکند. فاصلههای روشن و حرکتهای همزمان، دستگاه بصری ثابتی در اختیار مخاطب میگذارند.
سپس هندسه این نظم را به چالش میکشد؛ مقیاس، جهت و رابطه نمایشگرهای بالا و پایین تغییر میکنند.
پرتوهای جدا هر رقصنده را برجسته میکنند و بعد تصاویر محصول، توجه را نرم و طبیعی از اجرا به اطلاعات منتقل میسازند.
گویهای آبی اجراگران را به شبکهای مشترک بازمیگردانند؛ هرکس میدان مستقل خود را دارد، اما همگی یک ترکیببندی را میسازند.
وارونگی در این اثر یعنی تازهشدن ادراک: ریتم منضبط میماند و جهان اطرافش هر بار زاویه دیگری نشان میدهد.
