بازی نور و سایه

رقصنده در جهانی گرافیکی قرار می‌گیرد که هرگز به یک سبک ثابت محدود نمی‌ماند. هر فصل قاعده تازه‌ای می‌سازد و بدن، شیوه خواندن آن را به تماشاگر نشان می‌دهد.

دایره‌ها لنگر بصری تکرارشونده‌اند؛ گاهی ژستی را قاب می‌گیرند، گاهی چرخشی را گسترش می‌دهند و گاهی بی‌آنکه اجراگر را تحت‌الشعاع قرار دهند، نگاه را به نقطه‌ای دقیق می‌کشانند.

تغییر رنگ‌ها نشانه‌های احساسی می‌سازد: قرمز فوریت دارد، تک‌رنگ فضا را خلوت می‌کند و آبی یا سبز حال‌وهوایی روان‌تر و بازیگوش‌تر می‌آورد.

خط نورانی، بدل تصویری رقصنده است نه جایگزین او. حرکت را بزرگ می‌کند و ژستی گذرا را به خاطره‌ای گرافیکی برای تمام سالن بدل می‌سازد.

هسته اجرا کنجکاوی است؛ لذت آزمودن اینکه میان یک بدن و یک صفحه چند نوع رابطه می‌توان ساخت.