دوئت لاکینگ

ورود تک‌نفره به هر اجراگر هویتی روشن می‌دهد، پیش از آنکه دوئت از آنها بخواهد یک سیستم تصویری را شریک شوند.

توقف‌های تیز لاکینگ، نقاطی ایده‌آل برای کیو می‌سازند. نمایشگر می‌تواند با همان دقت یک رقصنده دیگر به حرکت پاسخ دهد.

تقلید، حس شناخت می‌آورد و تفاوت‌های کوچک در زمان‌بندی، رابطه را زنده نگه می‌دارند تا مکانیکی و بیش‌ازحد بی‌نقص نشود.

دست‌های بزرگ‌شده و پیکرهای تکراری، حرکت‌های شاخص را به نقش‌مایه‌های گرافیکی تبدیل می‌کنند که تمام سالن می‌تواند بخواند.

قدرت دوئت در همراهی هشیارانه است: دو نفر آن‌قدر دقیق یکدیگر را می‌بینند که هم غافلگیر شوند و هم در یک لحظه فرود بیایند.