ایده محوری
رقصندگان ابتدا با شخصیتهای مستقل وارد میشوند. شراکت از آدمهای روشن آغاز میشود، نه یکسانی فوری.
قفلها و مکثها زبان انتظار میسازند: یک نفر ریتمی پیشنهاد میدهد و دیگری انتخاب میکند چگونه پاسخ دهد.
برشهای گرافیکی لحظههای توافق را قاب میگیرند و اختلافهای عمدی، کشش و شوخطبعی رابطه را نگه میدارند.
حرکت شهر و پیکرهای تکثیرشده، دوئت را به میدانی اجتماعی گسترش میدهند؛ هویت تکرار میشود، اما هرگز نسخهای کاملاً برابر نیست.
نسخه دوم در نهایت از رابطهای میگوید که میتواند رقابت کند، گوش بدهد و تغییر کند، بیآنکه ضربان مشترکش را از دست بدهد.
