ساختن رویاها

نور نخست عمداً کوچک است. رویا از چیزی آغاز می‌شود که آن‌قدر نامطمئن است که ممکن است نادیده بماند، اما آن‌قدر مهم است که باید به آن توجه کرد.

بال‌ها امکان را می‌گشایند، اما سفر را کامل نمی‌کنند. خیال به جایی برای فرود و چیزی برای ادامه‌دادن نیاز دارد.

نور ستاره در جوانه جمع می‌شود و استعاره را از گریز به رشد می‌برد. رویا زمان، کار و محدودیت‌های واقعی را می‌پذیرد.

گروه درخت را دربرمی‌گیرد، بی‌آنکه مالک آن شود. ساختن مشترک یعنی فراهم‌کردن شرایطی که بیش از یک نفر بتواند رشد کند.

درخت پایانی معجزه‌ای ناگهانی نیست؛ حاصل دیدنی تمام لحظه‌های باور، مراقبت و همکاری پیش از خود است.