ایده محوری
آغاز نزدیک به سیاهی، به نخستین گلبرگ وزن یک بیداری را میدهد، نه ورود یک تزئین.
آستینهای بلند امتداد حرکت رقصندهاند و نور دیجیتال، خط آنها را فراتر از توان بدن فیزیکی ادامه میدهد.
گلبرگها از ردهای پراکنده به حلقه و دشت میرسند و رشد را نه جهشی ناگهانی، که انباشتهشدن تجربه نشان میدهند.
رقصنده گاهی در میان گلها پوشیده و گاهی دوباره آشکار میشود؛ ریتمی میان آسیبپذیری و اعتماد، خویشتنداری و شکوفایی.
شکوفایی پایانی، نرمی را شکل دیگری از قدرت نشان میدهد. ظرافت در اینجا انفعال نیست؛ توان ادامه گشودن پس از تجربه است.
