Idea przewodnia
Pozioma tafla najpierw jawi się jako podział: góra i dół, ciało i obraz, pewność i możliwość.
Odbicie komplikuje ten porządek. Postać po drugiej stronie jest znajoma, lecz porusza się w innej grawitacji i skłania tancerza do ponownego spojrzenia na siebie.
Krople łączą się, rozdzielają i odtwarzają bez utraty swej natury. Stają się subtelną metaforą tożsamości, która zmienia formę, zachowując ciągłość.
Solo zmienia się w duet bez udziału drugiego wykonawcy. Cyfrowy sobowtór przechowuje pamięć, możliwość i te obszary doświadczenia, których nie da się dosięgnąć bezpośrednio.
Spektakl nie usuwa granicy, lecz czyni ją przepuszczalną. Więź zaczyna się od uznania różnicy, nie od wymuszonego podobieństwa.
