Idea przewodnia
Stuleciem wyobraźni zachęcamy, by widzieć przyszłość nie jako gotowy świat, który na nas czeka, ale jako coś powstającego z prób i wzajemnej inspiracji. Pierwszy błysk symbolizuje ciekawość, formujące się światło — urzeczywistnianie pomysłu, a rozległa barwna przestrzeń — nadzieję. Technologia uwidacznia wyobraźnię, lecz napędzają ją ludzkie uczucia, działania i kreatywność.
Stulecie wyobraźni opowiada o tworzeniu poprzez spotkanie człowieka ze światłem. Błyski w ciemności, skupiające się cząsteczki i zawieszone kule przypominają myśli, które dopiero nabierają kształtu. Wyciągnięciem dłoni, obrotem, rozciągnięciem ciała i zatrzymaną pozą tancerze odpowiadają na obraz. Każdy ruch wprowadza do pustej przestrzeni ścieżki, kontury i życie. Przyciąga nie tylko ekran, lecz poczucie, że właśnie budzi się pomysł.
W mocniejszych fragmentach otaczające ciała promienie, wirujące kule i powiększone cyfrowe postacie odbijają ruch wykonawców. Prawdziwe ciało ma granice, a obraz może się rozszerzać, rozpadać, łączyć i przekraczać ludzką skalę. Ich zestawienie oddaje napięcie odkrywania nieznanego. Człowiek nie przygląda się technologii biernie: zbliża się, próbuje ją zrozumieć i nadaje jej kierunek. Dzięki niemu zyskuje ona ciepło.
W lżejszych partiach białe suknie i miękkie linie ciała spotykają się z błękitno-białym światłem. Aureole, rozproszone iskry i unoszące się formy przenoszą uwagę z wybuchu siły na subtelne odczuwanie. Tworzenie nie zawsze oznacza wielki przełom. Może zacząć się od spojrzenia, próbnego gestu czy niewypowiedzianej myśli. Zmienność siły i delikatności pozwala zachować ludzkie emocje i wyobraźnię w nieznanej przyszłości.
Cyfrowe kontury, świetlne napisy i kolorowe wstęgi zamieniają abstrakcyjne idee w komunikację i więzi. Gdy dołączają kolejni tancerze, uwaga wizualna przemieszcza się pomiędzy ciałami, odpowiada im i rozchodzi się dalej. Każdy gest ma własny początek; wspólny rytm je łączy. Od inspiracji jednej osoby po współpracę zespołu scena pokazuje możliwość wspólnego tworzenia.
