Idea przewodnia
Początkowe fragmenty sugerują idee, które nie znalazły jeszcze pełnej formy. Uwaga tancerza nadaje im pierwszy kierunek.
Kryształy uwidaczniają rodzący się kierunek: osobne powierzchnie zaczynają układać się w coś czytelniejszego i trwalszego.
Ludzkie wizerunki poszerzają relację między jednostką a ekranem, pytając, dla kogo właściwie budowana jest przyszłość.
Zespołowe wiązki przenoszą akcent z osobistej aspiracji na skoordynowane działanie. Możliwość rośnie, gdy niesie ją więcej niż jedna osoba.
Sekwencję zamyka Ziemia w skali wspólnej dla wszystkich. Przyszłość nie leży gdzieś indziej — to świat już kształtowany przez nasze dzisiejsze decyzje.