Κεντρική ιδέα
Η οπτική γλώσσα είναι σκόπιμα απλή. Μια βεντάλια, μια σφαίρα ή ένα block αναγνωρίζεται αμέσως, ώστε το κοινό να απολαμβάνει τη μεταμόρφωση χωρίς να χρειάζεται να αποκωδικοποιήσει μια σύνθετη ιστορία.
Τα σόλο αντιμετωπίζουν κάθε φόρμα σαν καινούργιο παιχνίδι: κάτι που ανοίγει, συγκεντρώνεται, ωθείται ή απελευθερώνεται μέσα από την κίνηση.
Με την είσοδο των τριών χορευτών, το παιχνίδι γίνεται συλλογικό. Οι ξεχωριστές θέσεις αρχίζουν να απαντούν μεταξύ τους και η γεωμετρία γίνεται κοινός κανόνας αντί για ατομικό εφέ.
Τα φωτεινά χρώματα κρατούν τον τόνο γενναιόδωρο και προσιτό, κάνοντας την τεχνολογία να μοιάζει λιγότερο με μηχανισμό και περισσότερο με χώρο ανακάλυψης.
Το έργο υμνεί τη φαντασία ως τέχνη ανασυνδυασμού: την ικανότητα να παίρνουμε συνηθισμένες μορφές και να αναρωτιόμαστε διαρκώς τι άλλο μπορούν να κάνουν.