Κεντρική ιδέα
Το Άπειρο Όραμα δεν επιδιώκει απλώς ατελείωτα εφέ· διευρύνει τα όρια της γνώριμης αντίληψης. Ένα γράμμα μπορεί να γίνει αντικείμενο και ένας κύβος συνεργάτης.
Η ψευδαίσθηση στηρίζεται σε μια σιωπηρή συμφωνία με το κοινό. Γνωρίζει ότι το αντικείμενο δεν έχει πραγματικό βάρος, όμως το timing του χορευτή κάνει αυτό το βάρος προσωρινά αληθινό.
Τα καθημερινά σύμβολα απελευθερώνονται από τη συνήθη λειτουργία τους. Η τυπογραφία παύει να είναι μόνο πληροφορία και η γεωμετρία μόνο δομή· και οι δύο γίνονται υλικό της παράστασης.
Τα όρια του πραγματικού σώματος κάνουν τον εικονικό χώρο πειστικό. Επειδή το χέρι πρέπει να φτάσει, να σταματήσει και να μεταφέρει με ακρίβεια, η οθόνη μοιάζει πιο ελεύθερη — όχι λιγότερο αληθινή.
Τελικά, το έργο καλεί τον θεατή να διατηρήσει την περιέργειά του. Η όραση γίνεται «άπειρη» κάθε φορά που αναβάλλουμε την προφανή απάντηση και κοιτάζουμε ξανά τι μπορεί να γίνει μια εικόνα.