Κεντρική ιδέα
Το έργο τοποθετεί τον χορευτή σε έναν γραφιστικό κόσμο που δεν περιορίζεται σε ένα ύφος. Κάθε ενότητα εισάγει έναν νέο κανόνα και το σώμα δείχνει στο κοινό πώς να τον διαβάσει.
Οι κύκλοι λειτουργούν ως επαναλαμβανόμενος άξονας. Μπορούν να πλαισιώσουν μια πόζα, να διευρύνουν μια στροφή ή να οδηγήσουν το βλέμμα σε ένα ακριβές σημείο χωρίς να επισκιάζουν τον performer.
Οι αλλαγές χρώματος δίνουν συναισθηματικό τονισμό: το κόκκινο φέρνει επείγοντα ρυθμό, το μονόχρωμο καθαρίζει τον χώρο και το μπλε ή το πράσινο ανοίγει μια πιο ρευστή, παιγνιώδη διάθεση.
Το φωτεινό περίγραμμα διπλασιάζει τον χορευτή χωρίς να τον υποκαθιστά. Μεγεθύνει μια χειρονομία και μετατρέπει μια φευγαλέα στάση σε γραφιστική μνήμη για ολόκληρη την αίθουσα.
Στον πυρήνα του, το έργο μιλά για την περιέργεια: τη χαρά της ανακάλυψης πόσες διαφορετικές σχέσεις μπορούν να γεννηθούν ανάμεσα σε ένα σώμα και μία οθόνη.
