Κεντρική ιδέα
Με το έργο αυτό προτείνουμε να δούμε το μέλλον όχι ως έναν έτοιμο κόσμο που μας περιμένει, αλλά ως κάτι που δημιουργούμε δοκιμάζοντας και εμπνέοντας ο ένας τον άλλο. Η πρώτη λάμψη συμβολίζει την περιέργεια, το φως που παίρνει σχήμα την υλοποίηση μιας ιδέας, και ο ανοιχτός πολύχρωμος χώρος την ελπίδα. Η τεχνολογία κάνει τη φαντασία ορατή, αλλά τα ανθρώπινα συναισθήματα, οι πράξεις και η δημιουργικότητα την κινούν μπροστά.
Το έργο «Ένας αιώνας φαντασίας» εξερευνά τη δημιουργία μέσα από τη συνάντηση ανθρώπου και φωτός. Λάμψεις στο σκοτάδι, σωματίδια που συγκεντρώνονται και αιωρούμενες σφαίρες θυμίζουν σκέψεις που δεν έχουν ακόμη σχηματιστεί. Με ένα άπλωμα του χεριού, μια στροφή, μια έκταση ή μια σταθερή πόζα, οι χορευτές απαντούν στις εικόνες. Κάθε κίνηση δίνει διαδρομές, περιγράμματα και ζωή στον άδειο χώρο. Δεν μαγεύει μόνο η οθόνη, αλλά η αίσθηση ότι βλέπουμε μια ιδέα να ξυπνά.
Στα πιο δυναμικά μέρη, δέσμες γύρω από το σώμα, περιστρεφόμενες σφαίρες και μεγεθυμένες ψηφιακές μορφές καθρεφτίζουν τους ερμηνευτές. Το πραγματικό σώμα έχει όρια· η εικόνα μπορεί να επεκταθεί, να διαλυθεί, να ενωθεί ξανά και να ξεπεράσει την ανθρώπινη κλίμακα. Η συνύπαρξή τους δημιουργεί την ένταση της εξερεύνησης του αγνώστου. Ο άνθρωπος δεν παρακολουθεί παθητικά την τεχνολογία: την πλησιάζει, προσπαθεί να την κατανοήσει και της δίνει κατεύθυνση. Η παρουσία του της χαρίζει ζεστασιά.
Στα πιο ανάλαφρα περάσματα, λευκά φορέματα και απαλές γραμμές του σώματος συναντούν γαλανόλευκο φως. Φωτεινοί κύκλοι, διάσπαρτες σπίθες και αιωρούμενα σχήματα μεταφέρουν τη σκηνή από την έκρηξη δύναμης σε μια λεπτότερη αίσθηση. Η δημιουργία δεν απαιτεί πάντα μια θεαματική ανατροπή. Μπορεί να αρχίσει με ένα βλέμμα, μια δοκιμαστική χειρονομία ή μια ανείπωτη σκέψη. Η εναλλαγή δύναμης και απαλότητας κρατά ζωντανό το ανθρώπινο συναίσθημα σε ένα άγνωστο μέλλον.
Ψηφιακά περιγράμματα, φωτεινά κείμενα και πολύχρωμες κορδέλες φωτός μετατρέπουν τις αφηρημένες ιδέες σε επικοινωνία και σύνδεση. Με περισσότερους χορευτές, το οπτικό κέντρο μετακινείται ανάμεσα στα σώματα, ανταποκρίνεται και απλώνεται. Κάθε κίνηση έχει δική της αφετηρία, αλλά ένας κοινός ρυθμός τις συνδέει. Από την έμπνευση του ενός στη συνεργασία των πολλών, η σκηνή ανοίγει τη δυνατότητα κοινής δημιουργίας.
