Κεντρική ιδέα
Η οριζόντια ίσαλος γραμμή διαβάζεται αρχικά ως διαχωρισμός: πάνω και κάτω, σώμα και εικόνα, βεβαιότητα και δυνατότητα.
Η αντανάκλαση περιπλέκει αυτόν τον διαχωρισμό. Η μορφή στην άλλη πλευρά είναι οικεία, κινείται όμως σε διαφορετική βαρύτητα και καλεί τον χορευτή να κοιτάξει ξανά τον εαυτό του.
Οι σταγόνες ενώνονται, χωρίζονται και επανασχηματίζονται χωρίς να χάνουν τη φύση τους. Προσφέρουν μια ήπια μεταφορά για μια ταυτότητα που αλλάζει μορφή παραμένοντας συνεχής.
Το σόλο γίνεται ντουέτο χωρίς να προστεθεί δεύτερος live performer. Το ψηφιακό είδωλο φέρει τη μνήμη, τη δυνατότητα και εκείνες τις πλευρές της εμπειρίας που δεν προσεγγίζονται άμεσα.
Το έργο δεν καταργεί το όριο· το κάνει πορώδες. Η σύνδεση αρχίζει όταν η διαφορά αναγνωρίζεται, αντί να εξαναγκάζεται να γίνει ομοιότητα.