Ana Fikir
Yatay su çizgisi ilk anda bir ayrım olarak okunur: üst ve alt, beden ve görüntü, kesinlik ve olasılık.
Yansıma bu ayrımı karmaşıklaştırır. Öteki taraftaki figür tanıdıktır; fakat başka bir yer çekiminde hareket eder ve dansçıyı kendine yeniden bakmaya çağırır.
Damlalar özlerini kaybetmeden toplanır, ayrılır ve yeniden şekillenir. Biçim değiştirse de sürekliliğini koruyan kimlik için incelikli bir metafor sunar.
Canlı sahneye ikinci bir dansçı eklenmeden solo bir düete dönüşür. Dijital eş; belleği, olasılığı ve doğrudan erişilemeyen deneyim katmanlarını taşır.
Eser sınırı ortadan kaldırmaz, geçirgen hâle getirir. Bağ kurmak, farklılığı aynılığa zorlamak yerine onu kabul etmekle başlar.