Ana Fikir
Yağmur önce bir mekân değil, duygu yaratır. Karanlığa yakın sahnede seyirci nefesi, yakınlığı ve topluluğun temkinli başlangıcını fark eder.
Dansçılar yükselip yer değiştirirken kristaller karmaşanın içinden belirir; yön arayışına görünür bir yapı kazandırır.
Yapraklar ve bulutlar eseri büyüme fikrine taşır. Doğa burada sabit bir manzara değildir; grup değiştikçe o da dönüşür.
Merkezdeki tekne topluluğu ortak bir rota çevresinde birleştirir. Ayrı sahneleri amaç taşıyan tek bir yolculuğa dönüştürür.
Gün doğumu önceki zorlu geçişleri silmez; onların anlamını görünür kılar. Varış, birlikte gerçekleştirildiği için güçlüdür.