Ana Fikir
Dansçı, tek bir stile bağlı kalmayan grafik bir dünyanın içine yerleşir. Her bölüm yeni bir kural getirir; seyirci bu dili bedeni izleyerek öğrenir.
Daireler yapı boyunca tanıdık bir odak noktası oluşturur. Bir pozu çerçeveler, dönüşü genişletir ya da dansçıyı bastırmadan bakışı belirli bir noktaya taşır.
Renk değişimleri duygusal noktalama işlevi görür: kırmızı aciliyet yaratır, monokrom alanı arındırır, mavi ve yeşil ise daha akışkan ve oyunbaz bir tona geçiş sağlar.
Işıklı kontur dansçının yerini almaz; onu görsel olarak çoğaltır. Jestleri büyütür, kısa bir pozu tüm salonun paylaşacağı grafik bir belleğe dönüştürür.
Eserin özünde merak vardır: tek bir beden ile tek bir ekran arasında kurulabilecek sayısız ilişkiyi denemenin verdiği haz.
