მთავარი იდეა
ვიზუალური სამყარო შეგნებულად სუფთა და გრილია: ღრმა ლურჯი სივრცე, თეთრი ნაწილაკები და კრისტალური სტრუქტურები მოცეკვავეებს სუნთქვის ადგილს უტოვებს.
თოვლი მხოლოდ დეკორაციისთვის არ მოდის. მისი ტემპი ქორეოგრაფიას მიჰყვება და სიმშვიდეს, შეჩერებასა და ნაზ მოძრაობას ატმოსფეროდ აქცევს.
კრისტალური ფორმები ყურადღებას ცენტრში აგროვებს, გრძელი სინათლის ხაზები კი კომპოზიციას მთელი ანსამბლის გასწვრივ ხსნის.
სხვადასხვა ცოცხალი ვერსია გვიჩვენებს, რომ ერთი და იგივე ვიზუალური ენა დასის, სცენის არქიტექტურისა და ტექნოლოგიის მიხედვით შეიძლება შეიცვალოს ისე, რომ საკუთარი სახე არ დაკარგოს.
„სერენადა“ ის კავშირია, რომელიც სიცივეს გადის — თანადგომის რბილი, ხილული და მშვიდად გამძლე განცდა.
