მთავარი იდეა
„უსასრულო ხედვა“ უსასრულო ეფექტების წარმოებაზე ნაკლებადაა და ნაცნობი აღქმის საზღვრების გაფართოებაზე უფრო მეტად. ასო შეიძლება საგნად იქცეს, კუბი კი — პარტნიორად.
ილუზია მაყურებელთან უხმო შეთანხმებით მუშაობს. ყველამ იცის, რომ საგანს რეალური წონა არ აქვს, მაგრამ მოცეკვავის ზუსტი დრო ამ წონას რამდენიმე წამით დამაჯერებელს ხდის.
ყოველდღიური ნიშნები ჩვეულ ფუნქციას სცდება. ტიპოგრაფია მხოლოდ ინფორმაცია აღარ არის, გეომეტრია კი მხოლოდ სტრუქტურა — ორივე წარმოდგენის მასალად იქცევა.
რეალური სხეულის საზღვრები ვირტუალურ სივრცეს დამაჯერებლობას მატებს. რადგან ხელი ზუსტად უნდა გაიწოდოს, შეჩერდეს და „ატაროს“, ეკრანი უფრო თავისუფალი და ამავე დროს უფრო ნამდვილი ჩანს.
საბოლოოდ ნამუშევარი მაყურებელს ცნობისმოყვარეობის შენარჩუნებას სთხოვს. ხედვა ყოველთვის „უსასრულო“ ხდება, როცა აშკარა პასუხს ცოტა ხნით გადავდებთ და გამოსახულებას ხელახლა შევხედავთ.
