Главна идеја
На почетку плесаче раздваја дистанца, па први сусрет делује као свестан избор, а не нешто што се подразумева.
Латице чувају сећање на сваки гест. Оно што настаје крај тела постепено постаје пут кроз цео простор.
Дрвеће и сумрак успоравају темпо и дају публици времена да проживи расположење пре комерцијалног откривања.
Светло и вода затим мењају атмосферу око производа, задржавају елеганцију и меко усмеравају пажњу ка њему.
Поставка показује да прича бренда може бити емотивна и конкретна: производ се појављује на крају пута у који је публика већ ушла.