Главна идеја
„Безгранична визија“ није трка за бескрајним бројем ефеката, већ ослобађање уобичајене перцепције. Слово постаје предмет, а коцка партнер.
Илузија почива на прећутном договору са публиком. Она зна да предмет нема тежину, али због прецизног тајминга плесача на тренутак поверује у њу.
Познати симболи напуштају своју уобичајену улогу. Типографија више није само информација, ни геометрија само конструкција: обе постају материјал сценског дејства.
Управо ограничења стварног тела чине виртуелни простор уверљивим. Рука мора прецизно да се пружи, застане и прихвати тежину — зато екран делује још слободније и стварније.
Поставка позива на радозналост. Визија постаје безгранична када не прихватимо први очигледан одговор, већ поново погледамо шта све слика може да постане.