Հիմնական միտք
Առաջին լույսը դիտավորյալ փոքր է։ Երազը սկզբում այնքան անորոշ է, որ հեշտ է չնկատել, բայց այնքան կարևոր, որ արժե ուշադրություն դարձնել։
Թևերը բացում են հնարավորությունը, բայց չեն ավարտում ճանապարհը։ Երևակայությանը վայրէջքի տեղ ու շարունակվելու հենարան է պետք։
Աստղային լույսը հավաքվում ու ծիլ է դառնում՝ փախուստի փոխարեն խոսելով աճի մասին։ Երազը սկսում է ընդունել ժամանակը, աշխատանքն ու իրական սահմանները։
Խումբը շրջապատում է ծառը՝ առանց այն սեփականացնելու։ Միասին կառուցել նշանակում է ստեղծել պայմաններ, որտեղ կարող է աճել ոչ միայն մեկ մարդ։
Վերջնական ծառը հանկարծակի հրաշք չէ։ Այն նախկին հավատքի, պաշտպանության ու համագործակցության յուրաքանչյուր քայլի տեսանելի արդյունքն է։
