แสงและเงาเคลื่อนไหว

งานชิ้นนี้วางนักเต้นไว้ในโลกกราฟิกที่ไม่หยุดอยู่กับสไตล์เดียว แต่ละบทตั้งกติกาใหม่ และร่างกายเป็นผู้พาผู้ชมเรียนรู้วิธีอ่านมัน

วงกลมคือแกนภาพที่กลับมาเสมอ ใช้กรอบท่า ขยายแรงหมุน หรือดึงสายตาไปยังจุดสำคัญได้โดยไม่กลบร่างผู้แสดง

การเปลี่ยนสีทำหน้าที่เหมือนวรรคตอนทางอารมณ์ สีแดงเร่งเร้า ขาวดำทำให้พื้นที่คมชัด ส่วนฟ้าหรือเขียวเปิดอารมณ์ที่ลื่นไหลและขี้เล่นขึ้น

เส้นเรืองแสงสร้างร่างซ้อนโดยไม่แทนที่นักเต้น มันขยายท่าทางและเปลี่ยนชั่วขณะหนึ่งให้เป็นภาพจำร่วมของทั้งห้อง

หัวใจของงานคือความอยากรู้อยากลอง—ความสนุกจากการค้นหาว่า ระหว่างหนึ่งร่างกับหนึ่งจอ จะสร้างความสัมพันธ์ได้มากเพียงใด