แนวคิดหลัก
วิสัยทัศน์ไร้ขอบเขตไม่ได้หมายถึงเอฟเฟกต์ที่ไม่มีวันจบ แต่คือการคลายกรอบการมองแบบเดิม ตัวอักษรกลายเป็นวัตถุ และลูกบาศก์กลายเป็นคู่แสดง
ภาพลวงเกิดจากข้อตกลงเงียบ ๆ กับผู้ชม ทุกคนรู้ว่าวัตถุไม่มีน้ำหนักจริง แต่จังหวะที่แม่นของนักเต้นทำให้น้ำหนักนั้นจริงขึ้นชั่วขณะ
สัญลักษณ์ในชีวิตประจำวันถูกปลดจากหน้าที่เดิม ตัวอักษรไม่ใช่แค่ข้อมูล และเรขาคณิตไม่ใช่เพียงโครงสร้าง ทั้งคู่กลายเป็นวัตถุดิบของการแสดง
ข้อจำกัดของร่างกายจริงทำให้พื้นที่เสมือนน่าเชื่อ มือที่เอื้อม หยุด และประคองอย่างเที่ยงตรง ทำให้หน้าจอดูเป็นอิสระและมีตัวตนยิ่งขึ้น
ท้ายที่สุด งานชวนให้ผู้ชมรักษาความอยากรู้ไว้ ทุกครั้งที่ยังไม่รีบตอบและลองมองใหม่ว่าภาพหนึ่งอาจกลายเป็นอะไรได้บ้าง สายตาก็เปิดกว้างกว่าเดิม
