Əsas fikir
Əsər rəqqası bir üslubda dayanmayan qrafik dünyanın içinə yerləşdirir. Hər bölüm yeni bir qayda təqdim edir, bədən isə tamaşaçıya həmin qaydanı necə oxumağı göstərir.
Halqalar təkrarlanan vizual dayaqdır. Onlar pozanı çərçivələyə, dönüşü böyüdə və ifaçını kölgədə qoymadan diqqəti dəqiq nöqtəyə çəkə bilir.
Rəng dəyişmələri emosional durğu işarələri kimi işləyir: qırmızı təcil yaradır, ağ-qara məkanı təmizləyir, mavi və yaşıl isə daha axıcı, oynaq ovqat açır.
İşıqlı kontur rəqqası əvəz etmir, onun hərəkətini ikiqat böyüdür. Ani bir poza bütün zalın yaddaşında qalan qrafik obraza çevrilir.
Əsərin mərkəzində maraq dayanır — bir bədənlə bir ekran arasında nə qədər fərqli münasibət qurula biləcəyini sınamağın zövqü.