Əsas fikir
Demək olar ki, qara başlanğıc ilk ləçəyə dekorativ giriş yox, oyanış ağırlığı verir.
Su qolları rəqqasın hərəkətini uzadır, rəqəmsal işıq isə fiziki bədənin daşıya bilmədiyi yerdə xətti davam etdirir.
Ləçəklər dağınıq izlərdən halqalara və tarlalara keçir, böyüməni qəfil tamaşa yox, yığılma prosesi kimi qeyd edir.
Rəqqas bəzən çiçəklərin içində itir, sonra yenidən görünür; kövrəkliklə inam, təmkinlə dolğunluq arasında ritm yaranır.
Son çiçəklənmə yumşaqlığı güc kimi yenidən oxudur. Burada zəriflik passivlik deyil, təcrübədən sonra da açılmağa davam edən dayanıqlıqdır.