মূল ভাবনা
জলৰঙে স্পৰ্শৰ চিন কেতিয়াও লুকুৱাই নাৰাখে। এটা ৰং আনটোৰ মাজলৈ সোমায়, আৰু সেই মিলনে এনে তৃতীয় অনুভৱ জন্মায় যি কোনোটো ৰঙে অকলে ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলেহেঁতেন।
দূৰত্ব আৰু সঁহাৰিৰ মাজেৰে নৃত্যশিল্পী দুজনে এই ভাবনাটোক বহন কৰে। এজনে গতি আৰম্ভ কৰে; আনজনে তাক গ্ৰহণ কৰে, নতুন দিশ দিয়ে বা পৰ্দা পাৰ হৈ আগবাঢ়িবলৈ এৰি দিয়ে।
ঢৌৱে পূৰ্বৰ চিন মচি নেপেলোৱাকৈ পৰিৱৰ্তনৰ কথা কয়। জীৱনত অভিজ্ঞতা জমা হোৱাৰ দৰে আগৰ স্তৰটো পৰৱৰ্তী ৰঙৰ তলতো দেখা যায়।
বৃত্তাকাৰ পোহৰে উভতি অহা আৰু চিনিব পৰা মুহূৰ্ত গঢ়ে। যুগলটো আঁতৰি গ'লেও দৃশ্যৰ ৰেখাবোৰে সম্পৰ্কটো মনত ৰাখে।
এই কামে মুকলি সীমাৰ মাজত সৌন্দৰ্য বিচাৰে—শক্তিৰ বাবে বন্ধ দেৱাল নালাগে, আৰু অৰ্থপূৰ্ণ সাক্ষাতে নিজৰ পৰিচয়কো অধিক গভীৰ কৰিব পাৰে।
