Asosiy g‘oya
Vizual til ataylab sodda. Yelpig‘ich, shar yoki blok darhol taniladi, shu sababli tomoshabin murakkab hikoyani yechmasdan turib o‘zgarishdan zavq oladi.
Solo bo‘limlar har bir shaklni yangi o‘yinchoqdek qabul qiladi: uni harakat bilan ochish, yig‘ish, surish yoki ozod qilish mumkin.
Uch raqqos kirganda o‘yin ijtimoiy tus oladi. Alohida pozitsiyalar bir-biriga javob bera boshlaydi, geometriya esa yakka effekt emas, umumiy qoidaga aylanadi.
Yorqin rang muhitni ochiq va samimiy saqlaydi; texnologiya sovuq mexanizm emas, kashfiyot uchun makondek tuyuladi.
Asar tasavvurni qayta birlashtirish odati sifatida ulug‘laydi: oddiy shakllarni olib, ular yana nimalar qila olishini so‘rashdan to‘xtamaslik.