Asosiy g‘oya
Yomg‘ir avval joy emas, tuyg‘u yaratadi. Deyarli qorong‘i makonda tomoshabin nafasni, yaqinlikni va ansamblning ehtiyotkor boshlanishini sezadi.
Raqqoslar ko‘tarilib, joy almashar ekan, tartibsizlikdan kristallar paydo bo‘ladi va yo‘nalish izlashga ko‘rinadigan tuzilma beradi.
Barglar va bulutlar asarni o‘sish tomon buradi. Bu yerda tabiat qotib qolgan manzara emas — guruh bilan birga o‘zgaradi.
Markaziy kema ansamblni umumiy yo‘l atrofida birlashtiradi. Tarqoq sahnalar shu tariqa maqsadli safarga aylanadi.
Tong oldingi og‘ir bo‘limlarni o‘chirib yubormaydi, ularning ma’nosini ochadi: birga yetib kelingani uchun manzil kuchli ta’sir qiladi.