మూల భావన
ప్రారంభ శకలాలు ఇంకా సంపూర్ణ రూపం పొందని ఆలోచనలను సూచిస్తాయి. నర్తకుడి శ్రద్ధ వాటికి మొదటి దిశను ఇస్తుంది.
స్ఫటికాలు ఆ కొత్త దిశను కనిపించేలా చేస్తాయి: వేర్వేరు ఉపరితలాలు మరింత స్పష్టమైన, నిలకడైన రూపంగా చేరడం మొదలుపెడతాయి.
మానవ చిత్రాలు వ్యక్తి–స్క్రీన్ సంబంధాన్ని విస్తరించి, మనం నిర్మించే భవిష్యత్తులో ఎవరు ఊహించబడ్డారు అని ప్రశ్నిస్తాయి.
సమూహ కాంతి వ్యక్తిగత ఆకాంక్షను సమన్విత చర్యగా మారుస్తుంది. ఒకరి కంటే ఎక్కువ మంది మోసినప్పుడే అవకాశం పెరుగుతుంది.
భూమి మొత్తం క్రమాన్ని పంచుకున్న పరిమాణంలో ముగిస్తుంది. భవిష్యత్తు ఎక్కడో వేరే చోట లేదు; మన ఈరోజు నిర్ణయాలు మలుస్తున్న ప్రపంచమే అది.