கற்பனையின் நூற்றாண்டு

எதிர்காலம் நம்மை எதிர்பார்த்து ஏற்கெனவே முடிக்கப்பட்ட உலகம் அல்ல; முயற்சி, பரிமாற்றம், பரஸ்பர ஊக்கம் ஆகியவற்றின் மூலம் நாம் உருவாக்கும் ஒன்றாகும் என்பதே ‘கற்பனையின் நூற்றாண்டு’ பார்வையாளரிடம் பகிர விரும்பும் எண்ணம். சிறு மின்னல் முதல் ஆர்வத்தை குறிக்கிறது; வடிவம் பெறும் ஒளி எண்ணம் நனவாகுவதைக் குறிக்கிறது; விரிந்து நிறமெடுக்கும் வெளி வரவிருக்கும் நாளின் நம்பிக்கையை எடுத்துச் செல்கிறது. தொழில்நுட்பம் கற்பனையை கண்கூடாக ஆக்கலாம்; ஆனால் அதை முன்னேற்றுவது மனித உணர்வு, செயல், படைப்பாற்றல்தான்.

‘கற்பனையின் நூற்றாண்டு’ மனிதரும் ஒளியும் சந்திக்கும் தருணத்தின் வழியாக படைப்பை ஆராய்கிறது. இருளில் மின்னும் சிறு ஒளிகள், ஒன்று திரளும் துகள்கள், மிதக்கும் கோளங்கள்—இவை இன்னும் முழுமையாக உருவாகாத எண்ணங்களைப் போல் தோன்றுகின்றன. கைகளை நீட்டுதல், திரும்புதல், உடலை விரித்தல், ஒரு நிலையைத் தாங்குதல் என ஒவ்வொரு அசைவும் திரையுடன் உரையாடுகிறது. அசைவுக்குப் பிறகு அசைவு சேர்ந்தபோது வெறுமையான இடத்தில் பாதைகள், வரையறைகள், உயிர்த்துடிப்பு உருவாகின்றன. திரையில் என்ன தெரிகிறது என்பதைக் காட்டிலும், ஒரு எண்ணம் விழித்தெழுவதை நேரில் காணும் உணர்வே இந்தப் படைப்பின் ஈர்ப்பு.

வலிமையான பகுதிகளில், உடலைச் சுற்றும் ஒளிக்கற்றைகள், சுழலும் கோளங்கள், பெரிதாக்கப்பட்ட டிஜிட்டல் மனித உருவங்கள் ஆகியவை கலைஞர்களின் அசைவுகளுக்குப் பதிலளிக்கின்றன. மனித உடலுக்கு எல்லை உண்டு; ஆனால் படம் நீளலாம், உடையலாம், மீண்டும் இணையலாம், மனித அளவைத் தாண்டி விரியலாம். இவை அருகருகே தோன்றும் போது தெரியாத ஒன்றைத் தேடும் பரபரப்பு உருவாகிறது. தொழில்நுட்பத்தை மனிதர் வெறுமனே பார்ப்பதில்லை; அதை அணுகி, புரிந்துகொண்டு, ஒரு திசை கொடுக்க முயல்கிறார். அந்த மனித இருப்புதான் தொழில்நுட்பத்துக்கு வெப்பத்தையும் உணர்வையும் சேர்க்கிறது.

மென்மையான பகுதிகளில் வெள்ளை உடைகள், நெகிழ்வான உடற்கோடுகள், நீலவெள்ளை ஒளி ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன. ஒளிவளையங்கள், சிதறும் பொறிகள், மிதக்கும் வடிவங்கள் ஆகியவை சக்தி வெடிக்கும் சூழலை மெதுவான விழிப்புணர்வாக மாற்றுகின்றன. படைப்பு எப்போதும் பெரும் புரட்சியாகத் தொடங்க வேண்டியதில்லை; ஒரு பார்வையிலோ, தயக்கமான ஒரு சைகையிலோ, இன்னும் சொல்லாகாத ஒரு எண்ணத்திலோ தொடங்கலாம். வலிமையும் மென்மையும் சமநிலைப்படுவதால் எதிர்காலம் புதிதாகத் தோன்றினாலும், அதிலிருந்து மனித உணர்வும் கற்பனையும் விலகுவதில்லை.

டிஜிட்டல் வரையறைகள், ஒளிரும் சொற்கள், வண்ண ஒளிப்பட்டைகள் ஆகியவை கருத்துகளை தொடர்பாகவும் இணைப்பாகவும் மாற்றுகின்றன. மேலும் பல கலைஞர்கள் மேடையில் சேரும் போது காட்சியின் கவனம் ஒருவரிடமே நிலைக்காமல், ஒரு உடலிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு நகர்ந்து, பதிலளித்து, விரிகிறது. ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் தனித்த தொடக்கம் உண்டு; ஒரே தாளம் அவற்றை இணைக்கிறது. ஒருவரின் சிந்தனை முதல் ஒரு குழுவின் கூட்டுப் படைப்பு வரை, ஒன்றாக உருவாக்கும் வாய்ப்பை மேடை திறக்கிறது.