මූලික අදහස
අසීමිත දෘෂ්ටිය යනු අනන්ත බලපෑම් නිපදවීමකට වඩා හුරුපුරුදු දැක්මේ සීමා ලිහිල් කිරීමකි. අකුරක් වස්තුවක් විය හැක; ඝනකයක් හවුල්කරුවෙකු විය හැක.
මායාව ක්රියා කරන්නේ ප්රේක්ෂකයා සමඟ නිහඬ එකඟතාවකිනි. වස්තුවට සැබෑ බරක් නැති බව දැනුණත් නර්තකයාගේ වේලාව එම බර මොහොතකට සත්ය කරයි.
දෛනික සංකේත සාමාන්ය භූමිකාවෙන් නිදහස් වේ. අකුරු තොරතුරු පමණක් නොවෙයි, ජ්යාමිතිය ව්යුහය පමණක් නොවෙයි; දෙකම රංගන ද්රව්ය බවට පත්වෙයි.
සැබෑ සිරුරේ සීමා අථත්ය අවකාශය විශ්වාසදායක කරයි. අත නිවැරදිව දිගු වී, නතර වී, රැගෙන යා යුතු නිසා තිරය අඩු සත්යයක් නොව වඩා නිදහස් දෙයක් ලෙස පෙනෙයි.
අවසානයේ නිර්මාණය ප්රේක්ෂකයාට කුතුහලයෙන් සිටීමට කියයි. පැහැදිලි පිළිතුර ටිකක් නවතා රූපය තවත් කුමක් විය හැකිදැයි නැවත බැලූ විට දෘෂ්ටිය ‘අසීමිත’ වේ.