मुख्य विचार
अनन्त दृष्टि अनगिन्ती प्रभाव बनाउने कुरा होइन; यो परिचित दृष्टिको सीमालाई केही खुला छोड्ने प्रयास हो। अक्षर वस्तु बन्न सक्छ, घन सहयात्री बन्न सक्छ।
यो भ्रम दर्शकसँगको मौन सहमतिमा काम गर्छ। वस्तुको वास्तविक तौल छैन भन्ने थाहा हुँदाहुँदै नर्तकको सही समयले केही क्षणका लागि त्यो तौल सत्य जस्तो बनाउँछ।
दैनिक प्रतीकहरू आफ्नो सामान्य कामबाट मुक्त हुन्छन्। अक्षर अब सूचना मात्र रहँदैन, ज्यामिति संरचना मात्र रहँदैन; दुवै प्रस्तुतिका सामग्री बन्छन्।
वास्तविक शरीरको सीमाले भर्चुअल ठाउँलाई विश्वसनीय बनाउँछ। हातले ठीक समयमा पुग्न, रोक्न र बोक्नुपर्ने भएकाले स्क्रिन कम वास्तविक होइन, झन् स्वतन्त्र देखिन्छ।
अन्ततः यसले दर्शकलाई जिज्ञासु रहन आग्रह गर्छ। तुरुन्तै आउने उत्तर रोकेर चित्र अर्को के बन्न सक्छ भनेर फेरि हेर्दा दृष्टि ‘अनन्त’ हुन्छ।
