ಮುಖ್ಯ ಕಲ್ಪನೆ
ಅಪಾರ ದೃಶ್ಯ ಎಂದರೆ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಇಫೆಕ್ಟ್ಗಳಲ್ಲ; ಪರಿಚಿತ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಗಡಿಯನ್ನು ಸಡಿಲಿಸುವುದು. ಅಕ್ಷರ ವಸ್ತುವಾಗಬಹುದು, ಘನ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಬಹುದು.
ಈ ಭ್ರಮೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮೌನ ಒಪ್ಪಂದದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ವಸ್ತುವಿಗೆ ನಿಜವಾದ ತೂಕ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ನೃತ್ಯಗಾರನ ಸಮಯ ಅದನ್ನು ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಜವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.
ದೈನಂದಿನ ಸಂಕೇತಗಳು ತಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೆಲಸದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಕ್ಷರ ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿ ಅಲ್ಲ, ಭೂಮಿತಿ ಕೇವಲ ರಚನೆ ಅಲ್ಲ; ಎರಡೂ ಪ್ರದರ್ಶನದ ವಸ್ತುಗಳಾಗುತ್ತವೆ.
ನಿಜ ದೇಹದ ಮಿತಿಯೇ ವರ್ಚುವಲ್ ಜಾಗವನ್ನು ನಂಬುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕೈ ನಿಖರವಾಗಿ ತಲುಪಿ, ನಿಂತು, ಹೊರುವುದರಿಂದ ಪರದೆ ಹೆಚ್ಚು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಕೃತಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೇಳುತ್ತದೆ. ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ತಡಮಾಡಿ, ಚಿತ್ರ ಇನ್ನೇನಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದಾಗ ದೃಷ್ಟಿ ‘ಅಪಾರ’ವಾಗುತ್ತದೆ.