Kernidee
Die horisontale waterlyn lees aanvanklik as ’n skeiding: bo en onder, liggaam en beeld, sekerheid en moontlikheid.
Die weerkaatsing maak dié skeiding ingewikkelder. Die figuur aan die ander kant is bekend, maar beweeg binne ’n ander swaartekrag en vra die danser om opnuut na die self te kyk.
Druppels versamel, skei en vorm opnuut sonder om hul aard te verloor. Dit bied ’n sagte metafoor vir ’n identiteit wat van vorm kan verander en tog aaneenlopend bly.
Die solo word ’n duet sonder nog ’n lewende kunstenaar. Die digitale dubbelganger dra herinnering, moontlikheid en die dele van ervaring wat nie direk bereik kan word nie.
Die werk wis nie die grens uit nie; dit maak die grens deurlaatbaar. Verbintenis begin wanneer verskil erken word eerder as om dit tot eendersheid te dwing.
